Hier even een “korte” update!
Ik krijg best veel de vraag of ik al bericht heb uit Barcelona. Helaas nog niet! De wachttijd is behoorlijk toegenomen. De aanvragen zijn 4x zoveel als voorheen. Michiel Slot checkt continu zijn mail! Maar we moeten geduld hebben. De vier weken zijn al even om maar moeten nu op acht weken rekenen. En helaas is het zo dat ik hier ook helaas nog volop onderzoeken krijg.
De Upright MRI Scan heeft mijn nek geen goed gedaan. Ik heb er geen spijt van want ik weet nu dat het goed mis is en dat het oppassen is en elke knakker heel gevaarlijk is. Maar de anderhalf uur durende Scan die totaal anders is dan onze MRI Scan heeft mij behoorlijk doen verslechteren. Dat laat zien dat de schade al groot is!
De operatie die ertussen kwam heeft ook geen goed gedaan en de opnames ervoor!
Nu is het vorige week en deze week ook weer steeds raak geweest. Aangezien het niet meer verantwoord is om gewoon naar het ziekenhuis te gaan word ik met de ambulance gebracht.
Ik kan jullie zeggen dat dit nogal een dingetje was/is voor mij! Heel lang heb ik geprobeerd met een glimlach te verbergen wat ik echt voelde of meemaakte maar helaas dit gaat niet meer. Het lichaam is echt op. Zoals mijn vader die continu bij mij zit als Chiel werkt al steeds zegt “ze (die nog denken valt wel mee,je staat toch lachend op je “oude” foto’s) zouden eens een dagje mee moeten lopen” Puur om te zien hoe een dag met jou eruit ziet plat liggend in je donkere slaapkamer en van eventjes lachen naar onwel worden door hartritmestoornissen of gewoon het lichtje uit of niet kunnen slikken, praten, ademhalen, alle kracht weg …en zo kan ik nog wel even doorgaan! Mijn gezin en ouders hebben heel wat te doorstaan. Wie mij kent weet dat ik liever lach en dat ik mij ontzettend snel schaam voor wat andere denken en mij vaak ontzettend schuldig voel! De ambulance-broeder gaf al aan dat ik die gedachten heel snel moest laten gaan. Deze meneer maar 2x gezien en de laatste rit heeft hij binnen het ritje van een uur een aardig kloppende inschatting gemaakt! Hij zei dat ik goed ziek ben en hij vond dat ik heel positief in het leven stond! En dat mensen eerst een vrolijke lach zien en dat ik niet de echte pijn laat zien. Maar ook dat ik te “lief” ben in de zin van anderen niet tot last willen zijn 🙃 en mij gauw bezwaard voel! En dat ik wel de laatste ben die zo moet denken. Bij het ritje naar het St. Jansdal heb ik daarom al 1 gele kaart gekregen. Als ik mij nogeens bezwaard voel dan komt er 1 bij en bij nog een waarschuwing gelijk rood en dan gaan de achterdeurtjes open en….laat hij zijn collega even extra gas geven terwijl hij de brancard een setje geeft! Dit geeft natuurlijk meteen bij mij beeld🤣🤣 het is dat het erge lachen zoveel pijn doet maar zo een mafketel naast je doet je toch goed! Al dacht ik af en toe houdt even je klep maar dat zag hij zelf al gelukkig wel aan mijn gestel! Binnenkort (volgende week) hier weer een ingreep onder narcose. Waarbij ze gelukkig goed rekening gaan houden met mijn nek! Ze zijn nu wel wakker geschud en ontzettend voorzichtig helaas moet je daarvoor eerst naar Londen! En helaas nog aardig wat andere onderzoeken te gaan hier in NL. Maar het wachten is op Barcelona (Dr. Gilete) en zijn bevindingen op papier. Bedankt voor de lieve berichtjes 💕 En voor het begrip als ik niet (altijd) reageer of veel later reageer! Liefs Cindy